2018/02/17

Argatxa

2018-02-16

Oskar.E eta Martin.U

Asteetan euria egiten egon ostean azken bi egunetan ateri egin izana Argatxako sifoia zabaltzeko nahikoa zelakoan geunden. Hala ere, ez da horrela izan. Oskar Argatxara sartzeko guztiz mentalizatua egon da, eta sifoia pasatzera abiatu da zuzen.

Azkenean, biok pasatu dogu sifoia eta Argatxa fondora ekin deutsagu haizea omen daukan pasoa zabaltzen jarraitzeko. Gaurkoan, ez da haizerik egon ez hor ez beste inon, seguruenik sifoiak airearen pasoa oztopatzen zuelako. Horri esker, ohikoa baino tenperatura hobea izan dugu, eta ez gara hotzitu erdi bustita ibilita ere.

Apurtu behar genuen koladari zati eder bat kendu deutsagu eta alboko hormak ere zabaldu ditugu. Oraindik zuloa txiki ikusten da eta beste pare bat irteera egin beharko direla aurreikusten dugu.





2018/02/11

A la búsqueda de la conexión fósil de Iñeritze




18/02/10: Idoia, Josu, Martín, Unai.



Cuando nieva y el frío aúlla desde lo alto del Illunzar, el aliento de Iñeritze se vuelve extrañamente acogedor. Así lo creyeron los cuatro aguerridos (o tontos) espeleólogos que ayer decidieron enfrentarse a los elementos y acabaron refugiados en una de las simas más clásicas del ADES, un angosto coloso de 300 metros que aún esconde misterios en su interior.  

Recientemente el grupo había encontrado a la altura del paso volado nuevos volúmenes y la sala "ez dau ezer", puerta a un antiguo piso fósil del que no sabíamos nada. Tras varios destrepes, pasos de bailarina y alguna que otra estrechez infartada, los descubridores alcanzaron la base de un pozo de grandes dimensiones. Estaban a la misma cota que la gran sala de entrada. La teoría/delirio morfológico vigente habla de una posible conexión entre los primeros metros de Iñeritze y este gigantesco meandro desfondado. Los cuatro que habíamos acudidos nos dividimos en dos grupos. Josu y yo nos dirigimos a la punta, para seguir la escalada del pozo y Unai e Idoia se quedaron en la sima de entrada para comprobar una posible conexión.






La roca mala del nuevo pozo nos llevó a bautizarlo como 'Kattalin Putzua' (para entender, uno debe recurrir a la RAE). Ajeno al amplio patio que se abría a nuestras espaldas, Josu cogió buen ritmo de taladro mientras yo le aseguraba colgado de una cabecera. Dos luces en la mitad de un pequeño abismo. A los 20 metros que le estimamos inicialmente les sumamos otros 15. Finalmente llegamos a una pequeña salita donde se intuye el techo de un meandro a menos de diez metros de distancia. Dejamos la zona equipada y suministro para la siguiente salida en la base del pozo: Una maza,7 chapas con Montys de seis, 15 mosquetones y dos cuerdas de unos 30 metros aproximadamente. A Unai e Idoia no les sobraba el material, pero lograron instalara un pasamanos hasta la incógnita y se quedaron justo a las puertas de lo que podría ser una galería. ¿Existirá realmente un piso fósil? La cuerda del paso volada se dejó recogida y el resto se sacó fuera. Josu y yo salimos al exterior alrededor de las ocho, y con solo 10 minutos para comer. Fuera, Idoia y Unai nos esperaban con ganas de caldo y risas. La temperatura no superaba los 3 grados.

Nos enteramos después de que, no muy lejos, allí donde se escucha el aliento del Cantábrico, otro grupo de espeleólgos igual de tontos y aguerridos también había hecho caso omiso al frío y el viento. De todas estas aventuras solo quedan ahora las miradas furtivas de algún montañero despistado y los jirones de los buzos rojos que se enganchan entre las zarzas.




2018/02/04

UB-002 (Aulesti): bigarren saiua


Argazki hau ez da gaurkua, bistan da.


180204: Oier.
Hibernazio sasoiko laginketa. 16:00ak inguruan sartu naiz. JEEL-ekoen instrukzioak jarraituz, argazkirik ez ditugu atera. Iazko populazio beretsua aurkitu dut (zorionez, iazko flashazoek ez dituzte uxatu beraz). Ikusitako guztiei Rhinolophus itxura hartu diegu; gehienak handiak zirenez, ferrumequinum iruditu zaizkigu; gutxi batzuk txikiak ziren, agian hipposideros. Hona detailearekin:

  • ·         Sarrerako sifoiaren gaineko galerian, 5 detektatu ditut: 2 bikote eta bakarti 1. Handiak. Itxuraz, Rh. ferrumequinum
  • ·         Laberintoaren aurretiko galeria gorakarian, 7: 3 elkarrekin, eta beste 4rak banaka. Batzuek handiak, eta gutxi batzuk txikiak. Bueltatu naizenean, bat falta zen.
  • ·         Laberinto aurretiko gela zeiharrean, 3 ikusi ditut; halere, bakarrik egotean ez dut gela miatu (agian gehiago zeuden). Haietako bat handia zen (ferrumequinum seguraski), beste biak urrunegi zeuden.
  • ·         Kolada eta goursen gunean, 1 zegoen: itxuraz Rh. ferrumequinum. Hanka artean buztantxo bezelakoa zuen (hegoen pliegea).
  • ·         Alfredoren estalaktitan, 1 zegoen. Ferrumequinum itxuraz.
  • ·         Azkenik, lehen sokaren gelan beste 1, handia.

Saguzarren hibernazio laginketa






180203: Ane, Oier.

(...), hibernazio garaiko laginketa. Ane Carok esan zigunez, argazkiena bakarrik multzo handietan egitea komeni da (kontaketarako eta identifikaziorako), beraz hemendik aurrera banakakoak ez ditugu argazkiekin molestatuko.

Ilunabarrean sartu gara, edo iluntzetik ordu erdi batera, hobeto esan. Ikusitako guztiak bakartiak izan dira. Lehenengoa sarrerako gela handian bertan, estalaktita artean; oso txikia, Rh. Hipposideros itxuraz. Korridorean barneratu bezain laster beste bi, segituan hegan hasi direnak, 110-113 kHz artean emititzen; Rh. hipposideros beraz. Katazuloa igaro, gela lokaztuak pasatu, blokeen gainetik ere, eta berriro zoru basera ailegatu eta gela handira sartzerakoan beste bat ikusi dugu, geldirik, sabaiko harrietan.

2018/01/28

Ermintxo



180128: Gotzon, Antua, Oier.



Lisiauen taldiakin fenomeno ibilli naiz, itsuen artian tuertua nagusi. Natxittutik behera, Ermintxoko “ugarte karstiko” xelebre horretara juan gara, bertan zeguazen hiru zulo hobeto aztertzeko.

Lehelengua, Gotzonek 19 urte zittuanian basarrittarrak erakutsittako katazulua. 4-5 metro sartzen da, eta estuasun haizedunian amaitzen dana (gaur haizia txupatzen), sartu dirazenen arabera errez desobstruitzekua.

Bigarrena, kareharri moltzo horretan bertan baiña bestekaldian, 5 bat metro beheragoko kotan: erlaitz luzen baten azpiko aterpia, puntu baten galeria baten barrura egitten dabena, behetik laminadore batzutan, eta goixan (klaraboya baten azpittik pasauta) galeria estu baten aurrera, leku estu batian zulo puzkari baten amaittu arte. Itxuraz goiko katazuluakin bat egingo daben arren, Gotzon eta Antua punta bixetan orruka eta harrika ez dabe alkar entzun. (...)

Hirugarrena, kostan ekialderutz segiduta, 10 bat m beherago. Galeria zabala eta bajua, gela txiki blokeau baten amaitzen zana, jarraitzeko aukera barik. (...)

2018/01/13

Lamiña D'Or



180113: Idoia, Unai, Josu, Oier.

Lamiñetan, errebisiño + topografia biharretan laguntzen. Zeberiotarrak hartu daben lan monumental horretan, gaur 3 objetibo ezarri dittuez; nik neuk, eguardixan urten biharra nekanez, bakarrian lagundu dot: urjauzixan ezkerraldetik gora urtetzen daben “Lamiña D’Or” sektoria. Gaiñera, puntu batetik aurrera, batzuk ezin izan gara gehixago “lamiñatu”, eta blandi-blub ekipua pasau ahal izan da bakarrik. Dakigun gauza bakarra: 45 minutu pasau doguzela euren zain, eta galerixa altu eta ikusgarrixak topografiau dittuezela, kolada baten estuasunian amaittu dirazen arte.

Urjauzira bueltauta, beste hirurak goiko pisorako bidia hartu dabe, biharrian jarraitzeko, eta nik kanpora; bidian saguzahar bakarra ikusi dot, Rh. ferrumequinum itxuraz, sarreratik 15 bat metrotara. Beste izakirik ez dot ikusi.

Horraiñok neuria; bestiak botako dabe eurena be.

2018/01/07

La Premiere a Le Sumidéré escondue de la Grotte de los Laminak

Part: Josu, Martin I., Unai... eta ez oso urruti Antua, pala en mano, beste Gouffré baten...

"Gaur Josu-Silvi sektorea amaitu nahi dugu. Inkognitak errepasatu eta esplorazioa dago!" esan genuen Zeberiotarrek.
"Yo voy a Armiña, con una pala, que creo k hay galerias por explorar" esan zigun Antuak, Oletan gosaltzen geunden bitartean.

Gotzonek esan bezala, gindoazen sektorea ez zegoen oso ondo begiratuta. Gauzak irten zitezkeen. Hasiera batean laberinto bat izan behar zela pentsatu genuen, eta bai, bada laberintosoa, baina topoan jarri eta gero gauzak klaroago daude.

Galeria fosil baten gindoazen topografiatzen, aldapan gorantza eta gorantza. Orduan pasu istu bat pasatu behar izan genuen. Josu eta Martin pasatu ondoren, Unairi utzi zioten mazeta "toque personal" batzuk emateko, besteak aurrera zihoazen bitartean. Han geratu zen Unai modalidad "desobstruccion en solitario" egiten...

Eta pasa zen.

Eta galeriak, zabal eta ederrak (guk potxingatu genuen arte klaro), gorantza jarraitzen zuen, konstante eta gora. Eta espeleotema txiki batzuekin itxitako pasu estu batek bidea ixten zigun. Eta airea zegoen. Baina laister zabaldu genuen. Eta galeriak jarraitzen zuen!

Lamiñetan Galeria Berriak!

Hainbeste espeleo talde pasata, hainbeste ADESeko irteera, hainbeste trabesia egindako koban, domeka baten, esploratzen geunden! La Premiére!

Eta ufaaa, bai, oraindik ASKO falta da topografiatzeko Lamiñetan. Baina badirudi amenoa egin araziko digula mendiak, emozioak erregalatzen hasi baitzaigu. Lea Artibaiko hiru sistema handiak Abita-Trakamañe, Urgitxi-Ezuneta eta Lamiñak dira. Lamiñak atzean geratuta dago desarrolloan, baina aurrea hartu behar al dugu topo berriarekin??

Lamiñak, fondoko sektorea

Ikusten den bezala, eskuineko ramala (gu ibili garena) atzerantza doa aldapan gora. Errekaren galerien plantan bertan dago. Sumidero izkutu bat?


Galeria handia amaitu egin zaigu, baina meandro akzesorio bat zertxobait gehiago igotzen da, eta airearekin. Meandro horren punta, kaletik 13m-ra dagoela dio ordenagailuak...

Jo jo jo...


Barne bilatzailea